Kederin 5 günü | Sahne 5 - Kabulleniş

(Işıklar açılır, akşamdır. Ölüm, kadının yatağının yanında elinde bir parça kağıt ve bir kalemle duruyordur. Onun canını almaya gelmiştir. Ölüm, elindekileri kadına uzatır.)

Kadın:

-Teşekkür ederim.

Ölüm:

-İşini bitirince söyle. (Sandalyeye oturur)

Kadın:

-(Kağıda yazar) ölecek olan herkesi böyle ziyaret eder misiniz?

Ölüm:

-Hayır.

Kadın:

-Neden beni seçtiniz?

Ölüm:

-Yolunu kaybedenler, yolunu bulsun diye. Senin başına gelenleri görsünler diye, canını onlar görsün diye alıyorum.

Kadın:

-Kimler?

Ölüm:

-İnsanlar.

(Kadın, kağıda yazmaya devam eder, Ölüm yine konuşur.)

Ölüm:

-Hazır hissediyor musun?

Kadın:

-(Biraz gülerek) hissetmesem de, çok zamanım kalmadı zaten.

Ölüm:

-(O da hafiften gülerek) kalmadı.

(Kadın yazmaya devam eder, Ölüm yine konuşur.)

Ölüm:

-Seni bu hale, ben getirmedim biliyorsun değil mi?

Kadın:

-Ne demek istiyorsun?

Ölüm:

-Canını ben alıyor olabilirim ama seni bu hale ben getirmedim.

Kadın:

-Biliyorum.

Ölüm:

-Kendini bu hale, sen getirdin.

(Kadın cevap vermez, Ölüm devam eder.)

Ölüm:

-Kızını öksüz bırakan ben değilim.

Kadın:

-Biliyorum. Yazmayı bitirdim.

(Ölüm, kadına yaklaşır ve kalkmasına yardım eder. Koluna girer, ve sahneden dışarı çıkarır.)

15.08.2025