Kederin 5 günü | 1. Sahne - Kabullenemeyiş

 15.06.2025

(Oyundaki kız, Yaşam ve kaftan giyen kişi de Ölüm’dür. Kapalı ışıklar açılır, sahnede bir hasta yatağında yatmakta olan hasta bir kadın vardır. Kadın kanser olduğundan, saçları yoktur. Kısa bir süre sonra, teni bembeyaz uzun saçlı bir kız girer sahneye ve sahnenin kenarına, bacaklarını sahne dışına uzatarak oturur, en öndeki kişiye sorar.)

Yaşam:

-En öndeki (burada, eğer en öndeki kişi bir kadınsa abla, eğer bir adamsa abi  vb diyecek.) en öne oturmuşsun, Seni bu kadar önemli yapan nedir?

(En öndeki kişi, cevap verir. Kız cevap yeterli değilmişçesine iç çeker. Sonra, en arkadaki, yalnız oturan kişiye sorar)

Yaşam:

-(Aynı şekilde, abi veya abla vb.) Kendini toplumdan soyutlamışsın, Neden?

(En arkadaki kişi, yine cevap verir. Yeterli bir cevap olmadığı için iç çeker yine kız. Ortada oturan, siyah kaftan giyen adama sorar.)

Yaşam:

-Sen, ortadaki abi, senin için nedir hayatın anlamı?

Ölüm:

-Ölmek.
(Kısa bir sessizlik olur, kız şaşırmış bir şekilde bakar, konuşur.)

Yaşam:

-Ölmek mi? Hayat bundan mı ibarettir?

 

 

Ölüm:

-Bana mı soruyorsun, (Adam, Ayağa kalkar)- yoksa içinde bir çatışma mı yaşıyorsun?

(Yaşam, yere bakar, sessiz kalır cevap veremez, adam sahneye çıkar Yaşam’a konuşur)

Ölüm:

-Neden bu kadar mutsuzsun?

Yaşam:

-Yaşamın anlamı ölmekten fazlası olmalı…

Ölüm:

-Nedir pekala yaşamın anlamı?

(Yaşam yine sessiz kalır. Ölüm konuşur.)

Ölüm:

-Nedir seni bu kadar üzen?

Yaşam:

-(Üzgün bir sesle) bir amacım yok gibi hissetmeye başladım.

Ölüm:

-Çiçeklere can, bebeklere hayat verdin. Fikrini neden değiştirdin?

Yaşam:

-Artık dayanamıyorum.

Ölüm:

-Bir gün ölecekleri gerçeğine mi?

(Yaşam sessiz kalır, Ölüm konuşur.)

 

Ölüm:

-Korkunç mu olmalı ölüm?

Yaşam:

-(Ağlamaklı bir ses tonuyla) neden güzel olsun ki?

Ölüm:

-Ne anlamı kalırdı ki hayatın insanda onu kaybetme korkusu olmasa?

(kısa bir sessizlik olur. Ölüm konuşur)

Ölüm:

Hatırlar mısın, bir adam vardı, piyangoyu kazanmıştı.

Yaşam:

-Evet, milyarların sahibi olmuştu.

Ölüm:

-Sonunda kendini vurdu, sebebi neydi?

Yaşam:

-Mutluluğu yanlış yerde aradı.

Ölüm:

-Hayır, her yeri aradı o adam Yaşam, bir sebep bulamadı yaşamak için sonunda. Mutluluğun elinde olmayan zenginlikte olduğunu düşündü, eline biraz para geçse mutlu olur sandı, olamadı.

(Meraklıca sorar ölüm kısa bir sessizlikten sonra.)

Ölüm:

-Neden korkar insan ölümden Yaşam?

Yaşam:

-Kaybedeceğini bilir elindekini.

Ölüm:

-Ne vardır ki insanın elinde?

Yaşam:

-Yaşama umudu.

Ölüm:

-Ne zaman ölüm korkutmaz insanı bilir misin?

Yaşam:

-Kalmadığında elinde hiçbir şey…

(Arkada duran kadından öksürük sesleri gelir. Öksürükler kesildikten sonra, kadın yüzünü elleriyle kapatıp ağlamaya başlar. Ölüm konuşur)

Ölüm:

-Görüyor musun Yaşam?

Yaşam:

-Adalet bu mudur gerçekten ölüm?

(gözlerini yere diker, somurtur Yaşam, sonra konuşur yine.)

Yaşam:

-Elinde imkanı olan neden yaşamaz?

Ölüm:

-Belki de imkanı olmadığı için yaşayamaz.

Yaşam:

-Yok muydu imkanı kendini vuran milyonerin? Yok muydu?

Ölüm:

-Var mıydı?

(Arkadaki kadın, daha şiddetli öksürür ve öksürüğü kesildiğinde hıçkırıklara boğulur. Sahneye, hasta yatağındaki kadının kızı girer, gözleri kan çanağına dönmüştür. Yatağın yanındaki sandalyeye oturur, anne kızına konuşur)

Kadın:

-Ne dediler?

(Kız sessiz kalır.)

Kadın:

-Kızım, ne dediler…? Neden söylemiyorsun kızım? (Bağırarak) Söylesene, neden söylemiyorsun…?

Kız:

-Söylenecek ne var ki anne?
Kadın:
-(Kızını kolundan tutarak) gerilemiş mi kızım? Hastalığım gerilemiş mi? Yaşayacak mıymışım?

(Kız konuşmaz, Anne ağlamaklı bir şekilde devam eder.)

Kadın:

-Yaşayacak mıymışım kızım?
Kız:

-Anne…

Kadın:

-(Kızının gözlerine bakarak) yaşayacak mıymışım?

Kız:

-Çok zamanı kalmadı diyorlar…

Kadın:

-Nasıl yani kızım? Nasıl kızım? (Ağlayarak) şaka mı yapıyorsun kızım? Nasıl çok zamanı kalmamış? Ne demek çok zamanı kalmamış…?

Kız:

-Kanser… Kanser çok ilerlemiş anne, çok geç kalınmış diyorlar.

(Anne, gözleri fal taşı gibi açılmış şekilde şok içinde etrafa bakar, gözünü bir yere dikerek konuşur.)

Kadın:

-Ne kadar zamanı kaldı diyorlar kızım?

(Kısa süre sessizlikten sonra kız ağlayarak)

Kız:

-5 Günü kaldı diyorlar anne.

Kadın:

-Başka doktorlara da gidelim kızım… Ne bilecekler ne zaman öleceğini insanın?

Kız:

-Anne olur mu öyle şey…?

Kadın:

-Nasıl olmaz kızım? Tek bir görüşe mi teslim edeceğim canımı?
Kız:

-Anne…

Ölüm:
-Görüyor musun Yaşam, kabul edemiyor hiç görmediği tatlı sessizliği…

Yaşam:

-Bilinmeyene kucak mı açmalı?

Ölüm:

-Elinden başka ne gelir ki insanın?

Kadın:

-Kızım, lütfen…

(Kız ayağa kalkarak sinirli bir şekilde konuşur, bağırır)

Kız:

-Anne, kendine baksana!

(Anne yüzünü kapatarak ağlamaya başlar. Kız pişman bir şekilde annesine sarılır)

Kız:

-Anne, özür dilerim.

(Kendini tekrarlar, sürekli özür diler. Sahnenin ışıkları kapanır, sadece sahnenin ortasında Ölüm ve Yaşam’ı gösteren ışıklar yanar.)

Ölüm:

-Görüyor musun Yaşam? Kabullenemiyor sonunu, hiçbirinin yapamadığı gibi.

Yaşam:

-Kabullense ne değişecek ki?

(Işık söner.)